donderdag 19 maart 2015
CSW59: overdonderend en fantastisch

door Irene Hemelaar

Mijn eerste CSW, en wat is het een overweldigende ervaring. Omdat ik een specialist ben op LHBTI zaken, ben ik me als generalist tot nu toe op vrouwenrechten, weinig bewust geweest van de enorme verscheidenheid en het niveau van de strijd die vrouwen over ’t algemeen moeten voeren om iets zo logisch te verkrijgen als: gelijkheid. Gelijke mensenrechten.

Ik ben echt overweldigd door alles wat ik hoor en zie en zit veel na te denken om te proberen het effect te begrijpen van waar ik me deze week bewust van ben geworden. 

Zo veel mensen en even zo veel meningen. Gedragingen en meningen die ik tot voor kort schouder ophalend zou hebben afgedaan als ‘gek’, kunnen, realiseer ik me nu, niet zomaar genegeerd worden Er zijn ZO VEEL mensen hier met bekrompen interpretaties van mensenrechten. Aanvankelijk was ik plezierig verrast toen ik de massa’s jonge, beleefde, keurig geklede mensen zag die de parallel en side events bijwonen. Jammer genoeg hebben zij strenge overtuigingen. Naar wat ik heb gehoord betalen religieuze groeperingen hun reis naar New York en instrueren ze hen hoe en waar ze moeten ‘infiltreren’ en vragen moeten stellen als: “Ik respecteer mensen met een andere seksuele oriëntatie volledig, maar, en ik bedoel dit op de meest respectvolle manier: waarom kiezen ze ervoor om ‘gay’ te zijn?” Dezelfde soort vragen worden gesteld over vrouwen en zwangerschap, bescherming van ‘het gezin’.
 
Maar gelukkig zijn er ook zo veel prachtige panelleden, zoals Monica Simpson, executive director van Sister Song, en spreker tijdens een ‘dialogue event’ over  ‘Religious and Sexual rights at the United Nations’. Welsprekend ingaand tegen de ‘pro life’ activisten, stelt zij dat waar het om gaat en wat nodig is, is goede gezondheidszorg. Voor vrouwen. Of dat nu is omdat ze zwanger willen worden of omdat ze hun zwangerschap willen beëindigen. Als er gezondheidszorg beschikbaar komt voor deze Vrouwen, kan een man die zijn been breekt daar ook van profiteren.  Vrouwen hebben het recht op zelfbeschikking. Wiens leven meer waard is, dat van de zwangere vrouw of van de foetus die zij in zich draagt, daar kan, mag alleen de vrouw over beslissen die de foetus in zich draagt. 

Ik hoor over zo veel mooie dingen die er gebeuren, zoals tijdens het officiële LBTI event op instigatie van het Nederlandse ministerie van Emancipatie (OCW). Zoals hoe snel de rechten en dus het leven voor LHBT mensen in Malta verbeteren. Malta heeft ook ‘ground breakinglegislation’ met betrekking tot mensen met een intersekse conditie.

Naast dat ik overweldigd ben, merk ik ook dat ik de hoofdonderwerpen voor mijn statement voor de algemene vergadering in oktober begin te distilleren. Ik zal ingaan op de veiligheidsbeproevingen van vrouwenrechtenactivisten, activisten die in expliciete termen spreken over hun eigen seksualiteit of seksualiteit en seksuele diversiteit in ’t algemeen, over de vele gezinsvariëteiten, over zelfbeschikking en de integriteit van het menselijk lichaam.

Ondertussen vinden de NGO’s dat ze buitengesloten worden van de onderhandelingen over de CSW59 verklaring, terwijl de onderhandelingen over het enige onderwerp waarover wel onderhandeld kon worden: ‘the working strategies’, nogal een moeilijk proces lijkt te zijn. Als je je hierin wilt  verdiepen verwijs ik je graag naar de prachtige blogs door de experts op Atria Ontmoet en Women in New York

Meer foto’s? Kijk dan hier en laten we Facebook BFF’s worden

Twitter adapt? Volg mij hier en/of hier

 
 

 


Geef uw mening over deze bijdrage van 19 maart 2015
Lees hieronder de reacties op deze bijdrage van 19 maart 2015:

4 mei 2015
Erna L

Mbt posities voor vrouwen en overbevolking; wanneer meer vrouwen een betere zekere positie kunnen verwerven zullen ze minder kinderen nodig hebben om zich op de oude dag verzorgd te voelen! Dus de invalshoek de positie van de vrouw (ook in NL) te verbeteren zal automatisch leiden tot een dalend aantal kinderen wereldwijd. Wat ik graag in NL zou zien is dat de oudere vrouwen, hoog opgeleid niet bij de eerste rimpel worden afgeserveerd om nooit mer in aanmerking te komen voor een baan. Dat is de situatie nu in NL. Daarin staan we gelijk met Pakistan.... Vrouwen vliegen er in de crisis als eerste uit en komen als laatste weer aan de bak. Wil je vrouwen zelfstandig laten zijn (ben ik altijd geweest en streef ik nog steeds naar) dan moet je ze ook waarderen en extra programma's richten op die groep vrouwen. Kunt u aangeven wat uw organisatie daaraan doet? Ik zie uw reactie met belangstelling tegemoet.



Naam *

Voornaam *
Organisatie
E-mailadres*
Uw bijdrage*


Typ hier ter controle de karakters in de afbeelding hiernaast over: *




< Maart, 2015 >
zo ma di wo do vr za
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031